Onlangs bezocht een van onze geestelijk verzorgers een patiënt die thuis woont en erg trots is op zijn bloementuin. Op goede dagen, wanneer teamleden langskomen, neemt hij hen mee naar zijn tuin en noemt hij elke plant bij naam, waarbij hij even stilstaat om de geur op te snuiven en de schoonheid ervan te bewonderen.
Op deze specifieke dag was de zoon van de patiënt op bezoek en aan het challahbrood bakken in de keuken. De patiënt stelde voor om samen met de geestelijk verzorger een wandeling in zijn tuin te maken. Ze spraken over zijn achteruitgaande gezondheid en de moeilijkheden die hij ondervond met de veranderingen in zijn toestand. Ze bespraken zijn leven en wat hem vreugde bracht.
Terwijl ze wandelden, voerde de bries plotseling de geur van versgebakken brood mee. Hij bleef midden tussen zijn bloemen staan, boog zijn hoofd achterover, haalde diep adem en zei: "Ah, ik ruik ze allebei tegelijk. Wat een heerlijke geur!" Ze bleven daar een paar minuten staan, alleen maar ademhalend.
Bij Hospice East Bay weten we dat het de kleine dingen zijn, de kleine momenten, die lessen in zich dragen. Even stilstaan om adem te halen. Terugdenken aan het verleden. De schoonheid en verwondering erkennen.
Die momenten bieden niet alleen steun aan onze patiënten en hun families, maar ook aan ons die met hen werken. Door samen met hen op weg te gaan die meer vertrouwd zijn met de dood, krijgen we perspectief op ons eigen leven. We reflecteren op wat ons vreugde brengt en stellen ons open voor verrassingen, wonderen en herinneringen.
Het zijn de kleine dingen, die kleine momenten, die ons dag na dag weer naar ons werk brengen. Weten dat we een verschil maken in het leven van anderen is belangrijk. Weten dat ons werk een verschil maakt in óns is nóg belangrijker. Het zijn dit soort kleine dingen die ons verbinden en ervoor zorgen dat we er zijn "wanneer je ons nodig hebt".
