Kamakailan lamang, pinasok ng Hospice East Bay ang isang pasyenteng nasa unang bahagi ng kanyang edad 60 na na-diagnose na may glioblastoma. Ang Glioblastoma ay isang agresibong uri ng kanser na maaaring lumitaw sa utak o spinal cord, at walang lunas para sa sakit na ito. 25% lamang ng mga pasyenteng may glioblastoma ang nabubuhay nang higit sa isang taon pagkatapos ng diagnosis.
Nang makipagkita ang pasyente sa kanyang doktor, pinili niyang tanggapin ang mga serbisyo ng hospice. Nang makipagkita sa kanya ang pangkat ng Hospice East Bay at makinig sa kanya, nalaman nila na, sa kanyang pagkabigla sa diagnosis, hindi pa niya nasusubukan ang iba pang mga opsyon bukod sa hospice. Sa isang pagbisita sa isang nursing, nagpahayag ng interes ang pasyente na ituloy ang ilang mga klinikal na pagsubok, at hinikayat siya ng aming nars sa hospice na ituloy ang kung ano ang sa tingin niya ay tama para sa kanya.
Pagkalipas ng isang linggo, nakipagkita ang nars at social worker ng Hospice East Bay sa pasyente at sa kanyang asawa. Ibinahagi nila na ginugol nila ang isang nakakadismayang umaga sa pagsisikap na ma-navigate ang proseso ng pagsusuri para sa pasyente upang posibleng lumahok sa isang medikal na pagsubok. Sinabihan ang pasyente na kailangan niyang "mag-self-refer" sa mga programa at binigyan ng apat na numero na matatawagan. Nang tawagan niya ang bawat numero, hindi siya makakonekta sa isang buhay na tao at nakakalito ang mga tagubilin. Pakiramdam nila ay walang sinuman ang talagang nagmamalasakit sa kanya o sa kanyang sitwasyon. Napaka-makatotohanan ng pasyente. Alam niyang malala ang kanyang kondisyon at hindi umaasa ng lunas, ngunit gusto pa rin niyang lumahok sa isang medikal na pagsubok upang matulungan ang kanyang sarili o makatulong sa iba sa hinaharap.
Nakipag-ugnayan ang social worker sa isang doktor sa Hospice East Bay na nakausap ang pasyente at ang kanyang asawa sa pamamagitan ng speaker phone. Pinayuhan sila ng doktor na makipag-ugnayan sa isang oncology group para sa tulong at nagbigay pa ng pangalan at numero ng telepono. Sinabi niya sa kanila na siya mismo ang magte-text sa oncologist para ipaalam sa kanila na asahan na ang tawag ng pasyente. Pagkatapos ng tawag na ito sa telepono kasama ang aming doktor, halatang gumaan ang loob ng mag-asawa, pakiramdam nila ay maaaring may paraan pa para sa pagsubok.
Nang sumunod na linggo, sa pagbisita ng nars, iniulat ng pasyente na nakipagkita na siya sa oncologist. Nakatakda siyang sumailalim sa MRI noong ika-31 ng Setyembre, na susundan ng neurosurgery noong ika-2 ng Setyembre. Nang araw na iyon, pinirmahan niya ang mga serbisyo ng hospice, at inirekomenda siya ng team sa Palliative Care program ng Hospice East Bay kung saan maaari siyang patuloy na makatanggap ng suporta sa kanyang paglalakbay.
Pagkatapos ay naglaan ng oras ang pasyente upang sumulat ng liham pasasalamat sa kanyang pangkat ng Hospice East Bay sa pakikinig at pagsuporta sa kanyang mga desisyon. Tinawagan din niya si Susan Levitt, Chief Operating Officer, upang ikuwento ang kanyang kwento at ipahayag ang kanyang pasasalamat na hindi siya sinuko ng Hospice East Bay.
Sa Hospice East Bay, inuuna namin ang mga pasyente. Sinusuportahan namin ang kanilang mga pagpipilian at ang kanilang mga layunin para sa kanilang buhay. Kung matutulungan namin silang maabot ang mga layuning iyon, gagawin namin ang higit pa sa inaasahan. Ang aming misyon ay para malaman ng bawat pasyente at pamilyang pinaglilingkuran ng Hospice East Bay na hindi sila nag-iisa at narito kami "kapag kailangan mo kami."
