Sa pamamagitan ng pagboboluntaryo para sa Hospice of the East Bay, nagkaroon ako ng karangalan na makilala ang maraming beterano ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ng Hukbo, Hukbong Dagat, at Hukbong Panghimpapawid. Lahat sila ay nagkuwento ng mga kuwentong karapat-dapat sa mga iskrip ng pelikula, bagama't sila ay talagang tapat at mapagkumbaba sa kanilang mga gawa.
Tinatawag silang "Pinakadakilang Henerasyon" sa mabuting dahilan. Bilang mga sibilyan, nagpakita sila ng napakalakas na etika sa trabaho at katatagan sa kabila ng napakalaking hamon na dulot ng Great Depression. Bilang mga sundalo noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ginawa nila ang kanilang mga trabaho at sumunod lamang sa mga utos, dahil sa maraming pagkakataon ay wala silang pagpipilian, kung gusto nilang mabuhay. Pagkatapos, itinayo nila ang ating bansa sa rurok ng kasaganaan pagkatapos ng digmaan at responsable sa pamumuno sa bansa sa pamamagitan ng mapanghamon, mahirap, at kinakailangang mga pagbabago sa lipunan.
Kamakailan lamang, tinanggap ko ang isang atas na bisitahin ang isa sa mga "ordinaryong" bayaning ito—isang lalaking nagngangalang Leonard. Hindi lamang si Leonard ay isang beterano ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos na naglingkod nang may karangalan noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, siya rin ay binihag ng hukbong Aleman sa loob ng halos apat na buwan.
Hindi naging lubhang madrama ang mga unang ilang taon ng digmaan para kay Leonard. Dahil napili siya sa hukbo noong 1941, nagsilbi siya bilang instruktor ng artilerya sa Camp Roberts malapit sa San Luis Obispo. Nang magsagawa ang hukbong Aleman ng isang malaking opensiba na humantong sa sikat na Labanan ng Bulge, ang pangangailangan ng militar ng US para sa mga karagdagang sundalo ang naging dahilan upang ipadala si Leonard at marami pang iba sa ibang bansa. Siya ay naging isang Platoon Sergeant sa Company C ng 317th Regiment ng 80th Infantry Division na sumusuporta sa 3rd Army ni Heneral George Patton.
Noong Bisperas ng Bagong Taon noong 1944, pinamumunuan ni Leonard ang kanyang 24-miyembrong platun sa combat patrol sa Luxembourg nang biglang nagpaputok ang isang machine gun ng Aleman at sumabog ang mga bala ng artilerya sa paligid. Tinambangan ang kanyang yunit. Nang siya ay matauhan, na may dugo at niyebe sa kanyang mukha at nawala ang kanyang helmet na gumulong sa isang sapa, isang opisyal ng Aleman ang nakatutok ng baril sa ulo ni Leonard. Siya at ang dalawa pang Amerikano ay dinakip.
Sa sumunod na 16 na linggo, napilitan si Leonard na magmartsa nang napakalayo—minsan ay umaabot ng 75-100 milya sa loob ng ilang araw—at ikinulong sa iba't ibang kampo ng bilangguan. Malungkot ang mga kalagayan: nagdusa siya mula sa pagyeyelo ng mga paa, disenterya, dehydration, matinding ubo, at patuloy na gutom, dahil ang mga bilanggo ay binibigyan ng halos hindi sapat na pagkain para mabuhay. Mahigit isang beses, habang nagmamartsa, ang mga bilanggo ay binaril ng mga tropang Alyado at mga sasakyang panghimpapawid na napagkamalan silang mga Aleman. Sa isang kampo, isang bilanggo na Ruso na sinubukang makipagkalakalan ni Leonard ay binaril hanggang sa mamatay. Hanggang ngayon, si Leonard ay may isang lalagyan ng tabako na aluminyo na nakuha niya sa pamamagitan ng kalakalan habang bihag.
Sa kabila ng kanyang gutom, mahinang kalusugan, at mga sitwasyong nagbabanta sa buhay, nakaligtas si Leonard. Inilipat siya sa isang kampo ng mga POW na kontrolado ng Aleman sa Hilagang Alemanya—ang Marlag und Milag Nord—nang ang isang kontra-opensiba ng mga Alyado ay naging dahilan upang muling magmartsa ang mga natitirang bilanggo. Noong Abril 28, 1945, si Leonard at libu-libong iba pang mga bilanggo ay sa wakas ay pinalaya ng Hukbong Britanya malapit sa Lubeck, Alemanya, sa Baltic Coast, humigit-kumulang 400 milya mula sa kung saan siya orihinal na dinakip. Dinala siya sa Brussels, Belgium, at pagkatapos ay sa Camp Lucky Strike sa France.
Malubha ang sakit ni Leonard at nakakulong sa kama ng ospital nang maraming linggo matapos mapalaya. Gaya ng kadalasang karaniwan sa mga bihag sa digmaan na dumaranas ng matinding kakulangan sa pagkain at tubig, naranasan ni Leonard ang mga komplikasyon ng muling pag-aangkop sa isang normal na diyeta at nanganganib din na magkaroon ng gangrene, ngunit ang isang napakalakas na pangangatawan at kagustuhang mabuhay ang nagpanatili sa kanya na buhay.
Kalaunan, gumaling na si Leonard kaya naibalik siya sa Estados Unidos kung saan siya ay marangal na pinalaya pagkatapos ng digmaan. Naging masaya ang kanyang pagsasama, nagkaroon ng pamilya, at ngayon ay 94 taong gulang na. Matatag pa rin si Leonard pagkatapos ng lahat ng mga taong ito. Ang kanyang kagustuhang mabuhay ang nakatulong sa kanya upang "makapagtapos" sa pangangalaga sa hospice at ikinalulugod kong ibalita na hindi ko na siya mabibisita sa opisyal na kapasidad na iyon.
Sa pamamagitan ng buhay ng ating mga senior citizen, marami tayong matututunan tungkol sa ating kasaysayan, ating mga ugat, at ating mga sarili. Ang pagkilala sa isa pa sa mga pambihirang "ordinaryong" indibidwal na ito ay isa pang magandang dahilan upang magboluntaryo sa Hospice of the East Bay at isang karanasang hindi ko maipagpapalit sa kahit ano.
