Ik ontmoette Tonya voor het eerst op een maandagavond, toen ik me klaarmaakte om naar huis te gaan. Haar moeder was die middag opgenomen in Bruns House. Tonya vond het belangrijk dat we van tevoren wisten dat ze waarschijnlijk een witte jurk zou dragen en dat we ons geen zorgen hoefden te maken – ze was gewoon van plan te trouwen! Zo kwam ik te weten dat Tonya verloofd was met Sho.
Tonya emigreerde in 2003 met haar ouders vanuit Taiwan, samen met haar zus Esther en hun broertje Jimmy, die toen nog een peuter was. Haar verloofde Sho komt uit Japan, waar zijn ouders nog steeds wonen.
De huwelijksplannen van Tonya en Sho waren al in volle gang toen een reeks uitdagende gebeurtenissen zich voordeed. Tonya's moeder, Debbie, vocht tegen kanker toen het gezin in augustus 2018 een reis naar Londen plande. Debbie was al eerder aangekomen toen ze het nieuws kreeg dat haar man in het ziekenhuis was opgenomen na een beroerte. Tijdens de terugvlucht naar de Verenigde Staten kreeg Debbie zelf een pijnaanval als gevolg van haar eigen kanker. Bij aankomst werd ze direct opgenomen in een ander ziekenhuis dan haar man.
Tonya's vader werd uiteindelijk overgeplaatst naar een revalidatiecentrum waar hij in een vegetatieve toestand bleef met een tracheostomie. De familie richtte zich vervolgens op de zorg voor hun moeder thuis. Toen duidelijk werd dat dit te veel voor hen was, werd Debbie naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd vastgesteld dat Bruns House de beste plek voor haar was voor palliatieve zorg.
De huwelijksplannen werden nu versneld om ervoor te zorgen dat Tonya's moeder in ieder geval één van haar dochters zou zien trouwen. Tonya legde uit waarom dit belangrijk was. Debbie's eigen moeder was overleden voordat ze Debbie had zien trouwen, dus Tonya kon voorkomen dat zoiets nog eens zou gebeuren.
In die tijd zorgden Tonya en haar zus niet alleen voor hun moeder, maar runden ze ook het familiebedrijf – twee kleuterscholen die eigendom waren van en werden beheerd door de familie. Tonya had een eigen baan, terwijl Esther studeerde aan UCSB. Hun jongere broer Jimmy zat op de middelbare school. Esther bleef bij Debbie in Bruns House, terwijl Tonya thuisbleef met Jimmy en probeerde zijn leven zo normaal mogelijk te houden. 's Ochtends zagen we Esther in de keuken thee zetten en op haar laptop werken – ze combineerde haar eigen schoolwerk met zakelijke verplichtingen zoals de salarisadministratie. Ondanks hun zware verantwoordelijkheden stonden beide dochters altijd klaar met een glimlach en uitten ze hun dankbaarheid voor de zorg en steun die hun moeder kreeg.
Toen Tonya me die maandagavond benaderde, was mijn eerste instinct om te helpen met hun huwelijksplannen. Tonya zei dat zij en Sho de volgende dag de huwelijksvergunning zouden aanvragen en de rest dan zouden regelen. Terwijl ik terugdacht aan alle verschillende evenementen die we bij Bruns voor onze patiënten en hun families hadden georganiseerd, liet ik Tonya weten dat ze van harte welkom waren om de bruiloft in Bruns House te houden – in de tuin, als het weer het toeliet, of binnen. Tonya had het aanbod niet verwacht en vroeg meerdere keren of ik het meende.
Het plan bleef zich ontwikkelen terwijl Tonya in alle rust alles regelde. Ze kregen dinsdag de huwelijksvergunning en ik hoorde van onze avondploeg dat Tonya woensdag een paar jurken had meegenomen om te passen voor haar moeder en zus. Onze muziektherapeut Brittany werkte met Tonya samen om de muziek voor de ceremonie uit te kiezen, muziek die zowel voor Tonya als voor haar moeder betekenisvol was. Ik was ook erg blij te horen dat we een professionele fotograaf voor het evenement konden regelen!
Nog betekenisvoller was het feit dat de trouwdag ook Debbie's verjaardag was. Dit betekende dat elke huwelijksverjaardag tevens een eerbetoon aan haar nagedachtenis zou zijn. En last but not least: de taart, die ze ter plekke versierden. Alles leek vlekkeloos te verlopen – het was misschien wel een record voor wat er in slechts drie dagen bereikt kan worden.
Deze bruiloft kwam op een gunstig moment voor het personeel van Bruns. Het huis zat al een tijdje vol en er waren recentelijk verschillende emotioneel belastende patiënten geweest – waaronder Tonya's moeder, die pas 57 jaar oud was. Het organiseren van zo'n feestelijke gebeurtenis gaf het personeel de broodnodige opkikker.
De donderdag van de bruiloft brak aan en Tonya was wederom druk in de weer. Zij en Sho dekten de eettafel met foto's, bloemen en lekkernijen voor de gasten en hingen een trouwbanner boven de openslaande deuren. Ook onze medewerkers hielpen op verschillende manieren mee. Onze gediplomeerde verpleegkundige Prab verzorgde de make-up van de bruid en haar moeder; teamassistent Dawn en vrijwilligster Lynn hielpen met de sluier; we zetten stoelen neer met een gangpad in het midden waar de bruid doorheen kon lopen. De verpleegkundigen hielpen Debbie in een rolstoel en Esther reed haar naar buiten. Ze was klaar om te antwoorden toen de dominee vroeg wie de bruid weggaf. Ze kon fluisterend zeggen: "Ja, ik wil."
De bruid was prachtig, de bruidegom knap en de moeder straalde. De dag was gevuld met vreugde, gelach en tranen, en natuurlijk ook met de gebruikelijke kleine tegenslagen op een trouwdag – Tonya's schoenen waren niet bezorgd, dus stond ze op slippers voor het altaar! Maar dat maakte niet uit – de moeder van de bruid straalde van trots.
Debbie overleed slechts vijf dagen na de ceremonie, met haar drie kinderen aan haar zijde. De dominee en de bruiloftsgasten keerden diezelfde dag terug naar Bruns House voor een korte herdenking in de kamer van de patiënt. Het was ontroerend voor ons allemaal om de liefde van Debbie's familie en vrienden in een andere context te zien. We namen allemaal een moment van stilte in acht terwijl ze "Amazing Grace" zongen. Het was een werkelijk magische ervaring in Bruns House.
